Sinds kort ben ik actiever op Instagram en ik merk hoeveel reacties dat losmaakt. Geen grote dramatische verhalen, maar juist berichten als: “Dit is precies wat ik al jaren voel, maar nooit zo onder woorden kon brengen.”
Deze week kreeg ik een bericht van een docent. Ze houdt van lesgeven. De inhoud klopt. Voor de klas staan gaat haar goed af. Maar alles eromheen kost haar steeds meer energie: vergaderingen, onuitgesproken verwachtingen, indirecte communicatie, ouders die iets willen maar het niet concreet maken, steeds wisselende taken.
Ze vroeg me: “Hoe kan ik voor de klas staan en mezelf niet verliezen?”
Wat er bij haar speelt, zie ik vaker. Langdurig maskeren. Proberen te voldoen aan wat er verwacht wordt. Zowel thuis als op werk. Haar systeem staat eigenlijk continu ‘aan’.
Ze begint haar dag al met spanning. Vroeger lukte het haar om dat vol te houden. Nu niet meer. De rek is eruit.
En dat is het punt waar het vaak misgaat.
Van buitenaf lijkt het alsof het prima gaat. Deadlines gehaald. Geen klachten. Professioneel. Maar intern loopt de druk steeds verder op.
Functioneren is niet hetzelfde als oké zijn.
Op Instagram deel ik vaker dit soort voorbeelden en inzichten, juist over wat er onder water gebeurt bij hoogfunctionerende medewerkers met autisme.
Als je dat waardevol vindt, volg me daar gerust.
👉 www.instagram.com/banpe.autismeopdewerkvloer
De volgende keer deel ik wat in dit soort situaties vaak wél het verschil maakt.
Komen deze situaties je bekend voor?
Laten we samen kijken naar mogelijke oplossingen. Vul je gegevens in en neem vrijblijvend contact op om de mogelijkheden te bespreken.
