In mijn vorige blog vertelde ik over de docent die vastloopt terwijl ze haar werk inhoudelijk nog steeds graag doet.
Wat ik in dit soort situaties vaak zie, is dit: iemand is niet het probleem. Iemand is structureel overvraagd op onderdelen die nooit duidelijk besproken zijn.
En dan wordt er snel gedacht aan een andere baan, minder uren of zelfs uitval. Terwijl het verschil soms zit in iets veel concreters.
- Vergaderingen voorspelbaarder maken.
- Vooraf helder communiceren wat er verwacht wordt.
- Taken scherper afbakenen.
- Eén vast aanspreekpunt in plaats van meerdere losse lijntjes.
- Ruimte om ongestoord voor te bereiden.
- Contact met ouders structureren met vaste afspraken over kanaal, inhoud en reactietijd.
Geen spectaculaire oplossingen. Wel duurzaam effect.
De eerste stap is trouwens niet aanpassen. De eerste stap is inzicht. Weten wat jouw stress triggert. Herkennen welke signalen je lijf al afgeeft voordat jij ze serieus neemt.
Begrijpen hoe jouw brein werkt in relatie tot je werkomgeving.
Van daaruit kun je gericht bijsturen, in plaats van blijven compenseren.
Herken je jezelf hierin of denk je aan iemand in je team? Stuur me gerust een bericht.
Komen deze situaties je bekend voor?
Laten we samen kijken naar mogelijke oplossingen. Vul je gegevens in en neem vrijblijvend contact op om de mogelijkheden te bespreken.
