Twee geleden sprak ik iemand die zich afvroeg waarom ze zich tijdens vergaderingen zo vaak inhield. Niet omdat ze niet wist wat ze wilde zeggen. Sterker nog, meestal had ze haar antwoord al klaar voordat de vraag volledig was gesteld.
Toch bleef ze regelmatig stil.
Toen we daar verder op inzoomden, ontdekte ze iets interessants. Het probleem zat niet in haar kennis, haar ervaring of haar ideeën. Het probleem zat in alles wat er gebeurde tussen denken en spreken.
Terwijl een gesprek zich ontvouwde, was zij voortdurend aan het inschatten hoeveel uitleg haar antwoord nodig had. Of anderen haar gedachtegang konden volgen. Of het de moeite waard was om die hele route uit te leggen.
Op een gegeven moment zei ze iets wat me bijbleef:
“Vaak geef ik uiteindelijk de korte versie.”
Ik moest lachen toen ze dat zei, omdat ik dat zelf jarenlang ook heb gedaan.
Niet omdat ik persé onzeker was.
Maar omdat ik niet betweterig, ingewikkeld of “te veel” wilde overkomen.
Dus maakte ik mijn antwoorden kleiner. Mijn ideeën eenvoudiger. Mijn observaties korter. Niet bewust. Gewoon uit gewoonte.
Het gekke is dat je dat op een gegeven moment niet meer ziet. Het voelt normaal. Logisch zelfs.
Totdat je jezelf afvraagt waarom gesprekken je soms meer moeite kosten dan ze zouden moeten kosten. Of waarom je achteraf regelmatig denkt: dat had ik eigenlijk anders willen zeggen.
Misschien is de vraag daarom niet hoe je zelfverzekerder wordt.
Misschien is de interessantere vraag: wanneer ben je begonnen met jezelf te vertalen?
Komen deze situaties je bekend voor?
Laten we samen kijken naar mogelijke oplossingen. Vul je gegevens in en neem vrijblijvend contact op om de mogelijkheden te bespreken.
