Vorige week sprak ik een dame die aan het einde van haar werkdag altijd dacht dat ze te weinig had gedaan.
Niet omdat haar takenlijst leeg moest zijn.
Maar omdat ze het gevoel had dat haar energie ergens naartoe lekte.
Toen we haar dag samen terughaalden, viel iets op.
Tijdens een overleg zag ze binnen vijf minuten waar het probleem zat.
Toch hield ze zich in.
Ze wilde niet degene zijn die het gesprek overnam.
Later die middag herschreef ze een mail drie keer omdat ze bang was dat haar directe toon verkeerd zou vallen.
En toen zei ze iets wat ik vaker hoor: “Ik snap niet waarom ik zo moe ben.”
Dat snap ik wel. Want ze was niet moe van haar werk.
- Ze was moe van het afstemmen.
- Van inschatten.
- Van filteren.
- Van bepalen hoeveel van zichzelf ze kon laten zien zonder dat het teveel zou zijn.
Dat zijn van die kleine dingen die niemand ziet.
Sterker nog: vaak zie je ze zelf niet eens meer.
Ze zijn zo normaal geworden dat je denkt dat ze bij je werk horen.
Maar wat als je energie niet vooral wegloopt door wat je doet?
Wat als je energie wegloopt door hoeveel je jezelf onderweg corrigeert?
Dat is een andere vraag.
En vaak ook een veel interessantere.
Herken je dit?
Dan ben ik benieuwd: Op welk moment van jouw werkdag merk jij dat je jezelf inhoudt?
Komen deze situaties je bekend voor?
Laten we samen kijken naar mogelijke oplossingen. Vul je gegevens in en neem vrijblijvend contact op om de mogelijkheden te bespreken.
